اصل پیتر (قانون پیتر) (اصل پیتر Peter’s Principle) در برخی دستگاههای اجرایی و نظارتی

شرکتهای کوچک، سازمانها بزرگ، ادارات، جایگاههای سیاسی و مراکز آموزشی، با انبوهی از افرادی پر شده که به نظر میرسد مناسب جایگاهشان نیستند.مدیران بی کفایت، در سراسر جهان، جایگاههای مهم و کلیدی را اشغال کردهاند. در حدی که رابرت ساتن (Robert Sutton) استاد دانشگاه استنفورد از پدرش نقل میکند: «من فکر میکنم کسی به این مدیران دولتی گفته که هر چقدر بیشتر پول مردم را بسوزانید، حقوق بهتری به شما خواهیم داد.»اما چرا چنین اتفاقی میافتد؟ آیا قرار گرفتن افراد ناشایست و مدیران بی کفایت در مقامهای مهم اتفاقی است؟اصل پیتر'>پیتر'>پیتر (Peter’s Principle) میگوید که این اتفاقی نیست و ذات ساختار و سلسله مراتب چنان است که از بی کفایتی حمایت میکند.در این درس میخواهیم دربارهٔ اصل پیتر حرف بزنیم. از این اصل گاهی با عناوین قانون پیتر و حد بی کفایتی مدیران هم نام برده میشود.بیایید یک داستان فرضی را مرور کنیم:«علی در شرکتشان در سمت کارشناس فروش فعالیت میکند. او کارش را به خوبی انجام میدهد و به خوبی از عهدهٔ تمام وظایفی که به او محول شده برمیآید. به همین علت، پس از مدتی احساس میکند که حقش این است که او را به سمت بالاتری ارتقا دهند.بعد از مدتی چانهزنی برای افزایش حقوق و بهبود جایگاه، اتفاقاً سرپرست فروش قبلی به شرکتی دیگر میرود و علی را – که هم کارشناس خوبی بود و هم انتظار ارتقا داشت – به جای او قرار میدهند.علی یک سال اول از این که در جایگاه سرپرست فروش قرار دارد، خوشحال است. او به تدریج، تجربه کسب میکند و توانمندتر میشود. اما پس از این یک سال، و دقیقاً در زمانی که همهٔ مهارتها و شایستگیهای یک سرپرست فروش را دارد، حس میکند که کار برایش خستهکننده و ملالآور شده است. او انتظار دارد که به جا